• darkblurbg
    Dé trainer en coach voor kind en ouders
    Aandachttrainingen, Workshops & Lezingen over Mindful opvoeden.
  • darkblurbg

12 jaar en een hartstilstand.

Gepubliceerd op: 07-06-2019

‘Ik deed mijn ogen open en zag allemaal mensen om mij heen staan.’ “Ik had graag als kind willen leren dat mijn houding: bewijzen dat ik hetzelfde kan als andere kinderen, je uitput. Vechten kost heel veel energie. Juist door te jezelf te zien en te zijn zoals je bent, met je eigen kwaliteiten, voeg je veel meer toe aan je eigen leven, je omgeving en de maatschappij. “

Ik was 12 toen ik voor het eerst een hartstilstand kreeg. Ik weet nog dat ik aan de kant van het zwembad lag toen ik bijkwam. Er stonden allemaal mensen om me heen. Een badmeester had alle aandacht voor me en bleef gelukkig rustig praten. Mijn borst voelde heel zwaar, ook mijn ademhaling en ik voelde me heel zwak en moe. Ik had geen idee wat er was gebeurd. Ik was met mijn klas aan het zwemmen en daarna werd alles zwart. Ik bleek bij de instructie van de badmeester onder water te zitten. Een klasgenootje pakte mijn hand om aan te geven dat ik naar boven moest komen. Daar reageerde ik niet op, vervolgens hebben ze mij zo het water uitgeplukt.

Na dit voorval gaf de huisarts aan: ‘ze heeft vast te hard gezwommen’. Een enkele keer gebeurt dit. Mijn ouders volgden de huisarts hierin en deden ook niets. In de klas was het vooral een heftig voorval en een jaar lang ging alles goed.

Ik was 13 en lekker aan het zwemmen met een vriendin van me. Ik was banen aan het zwemmen om te trainen want ik wilde wedstrijden zwemmen. Opnieuw werd alles zwart voor mijn ogen en werd ik weer aan de kant van het zwembad wakker. Opnieuw een hartstilstand.

Vanaf dat moment veranderde mijn leven totaal. Ik weet nog goed hoe mijn moeder en ik bij de bushalte stonden vanuit het ziekenhuis. We hadden net gehoord wat er aan de hand was. Ik voelde me intens stil, voelde doofheid en de wereld om me heen zag er ineens heel anders uit. Ik was hartpatiënt en bleek flinke hartritmestoornissen te hebben. Ik kreeg een pacemaker en medicijnen. Daarnaast restricties zoals niet fietsen als je op kamp gaat of met de trein naar Groningen en niet op de fiets. De coopertest mocht ik niet doen . Ook merkte ik met sporten een rem op mijn borst, alsof er een handrem op stond. Ook mijn lieve ouders waren zich rot geschrokken! Zeker omdat een jaar later mijn neef op de bodem van het zwembad lag en dezelfde aandoening bleek te hebben. Mijn hele familie werd doorgelicht en ook mijn vader, zus en andere neven en nichten kwamen hieruit. Helaas bleken mijn zus en ik een wat stevigere variant te hebben doorgekregen.

Ik was kind maar vanaf mijn 1e hartstilstand wist ik dat ik dood kon gaan en dat ik anders was dan andere kinderen. Het leven was zijn onbezorgdheid verloren en ik voelde me verloren. Ik kende geen kinderen met deze ziekte en met mijn zus sprak ik er niet over. Ik had echt geen idee wat ik hiermee moest. Ik stopte alle emoties (verdriet, angst en boosheid) allemaal weg, ver weg en deed letterlijk of er niets aan de hand was. Ik sprak er niet over, met niemand. Toch was er stil verdriet. Inwendig ontstond er een strijd: normaal willen zijn. Deze strijd, dit vechten tegen de ziekte, vechten om erbij te horen in de klas, bij vrienden, de maatschappij, dat heb ik heel erg lang vol gehouden. Wat had ik graag toen geleerd hoe ik mezelf had kunnen ondersteunen in het verdriet en de boosheid. Hoe ik om had kunnen gaan met mijn ziekte en beperking. Het verschil voelen tussen vechten tegen de ziekte en het erkennen van de ziekte: voelen waar je grenzen liggen en daar een balans in vinden.

Dit is precies de reden dat ik kinderen aandachttrainingen geef. Kinderen met ‘gewone’ zorgen en kinderen waar extra zorg voor is. Deze laatste kinderen wil ik allereerst zien zoals ze zijn en meegeven zichzelf opnieuw te leren kennen en lief te hebben. Jezelf zien in wie je bent. Je eigen kracht leren kennen in plaats van hetzelfde te doen als anderen. Daarnaast wil ik ouders op het hart drukken; praat met je kind over de ziekte, de ervaringen, de signalen die het ervaart van het lichaam en het verdriet.

Ik kan nu mezelf zijn met mijn eigen uitdagingen in plaats van alleen mijn uitdagingen zijn. Ik ben Jolanda die als kind ziek werd, maar ik ben niet mijn ziekte. Ik ben bovenal Jolanda die kinderen en ouders heel veel kan leren over omgaan met de uitdagingen in je leven. Dat is waarom ik af en toe een blog zal schrijven over mijn ervaringen in het leven met mijn ziekte. Wil je je verhaal kwijt over je kind of jezelf deel het gerust. Heb je vragen, neem contact op.

Jolanda