• darkblurbg
    Dé trainer en coach voor kind en ouders
    Mindfulnesstrainingen, Mindful opvoeden, blogs & Lezingen
  • darkblurbg
    Dé trainer en coach voor kind en ouders
    Mindfulnesstrainingen, Mindful opvoeden, blogs & Lezingen

Wat doe jij bij onweer in een open veld met 1 grote boom: Onder de boom schuilen toch?

Gepubliceerd op: 18-06-2019

Hoe reageer jij als het moeilijk wordt in je leven? Sta hier eens bij stil en haal eens moeilijke situaties terug. Wat deed je? Ontweek je deze situatie en bleef je passief: je reageerde niet? Of merk je juist op dat je heel hard wil weglopen van de situatie? Of ga je eerder in de aanval? Leer jezelf kennen op dit vlak en je kunt jezelf ondersteunen op moeilijke momenten, je eigen onvoorwaardelijke vriend zijn.

Ik was een jaar of 16 en fanatiek in basketbal. Heerlijk vond ik deze sport, je helemaal laten gaan en wat natuurlijk ook hielp waren mijn teamgenoten, die waren ook mijn vriendinnen. Basketbal is een explosieve sport en dat wil zeggen dat het alles of niets is. Met mijn hartafwijking is dat nogal lastig. Liever duursport dan explosief. Rustig opbouwen, zelfde tempo aanhouden en rustig afbouwen. Bij basketbal was het sprintje hier en sprintje daar en ik hield wel van competitie en er flink tegenaan gaan. Basketbal en mijn hartproblemen gingen niet zo goed samen, dit bleek ook voor mijn pacemakerdraad. Tijdens een training merkte ik dat ik niet meer harder kon, mijn benen voelden als lood en het was zwaar op mijn borst. De weken ervoor had ik gemerkt dat mijn schouder steeds naar voren tikte. Ik deed niets en toch: pats, schoot die naar voren.

Na deze training heb ik het toch maar opgebiecht aan mijn ouders. Ik had het 2 of 3 weken verzwegen omdat mijn beste vriendin en ik samen een feestje wilden geven ter ere van onze  16e verjaardag. We keken daar zo naar uit dat ik besloot mijn mond te houden. Achteraf, nu ik moeder ben, denk ik bij mezelf wat een idioot ik was. Ik had 2 hartstilstanden overleefd en ik had er niets van geleerd. Mijn ouders waren zichtbaar geschrokken, mijn vader voelde mijn hartritme en zei: “ik pak de auto, je moet nu naar het ziekenhuis”. Ik schrok me rot en realiseerde me toen pas wat de gevolgen hadden kunnen zijn. Dus op naar de eerste hulp en wat bleek; de pacemakerdraad was kapot, ik kon die nacht meteen in het ziekenhuis blijven. Er volgde een operatie en ik kon weer terug mijn leven in.

Ik had 2 hartstilstanden gehad en ik wist al een paar weken dat het niet goed zat. Tijdens inspanning ging het allemaal wel redelijk dus daar zat geen alarmbel. De schouder die schokte dat was de trigger. Mijn automatische reactie in het leven bij alles wat naar is, druk ik weg. Emoties kon ik heel goed uitschakelen. Als daar een kampioenschap in was geweest had ik het NK gewonnen. Het heeft me alleen niets gebracht, jawel veel teleurstelling en levenslessen.

We hebben allemaal een manier waarop je automatisch reageert op wat heftig is. Deze manier is in je kindertijd ontstaan en werkt op dat moment effectief waardoor het in je systeem blijft. Later in je leven kom je er achter dat die manier tegen je gaat werken. Wat eens een effectieve manier was is later ineffectief. Het is dan al ingesleten in je vaste patroon, dat maakt het lastig te veranderen. Door meditatie en het volgen van een aandachttraining leer je deze automatische reacties opmerken in je leven. Dat opmerken is de eerste stap. Door het opmerken van deze reactie kun je jezelf aanleren te pauzeren. Door deze pauze kun je stilstaan bij wat je nodig hebt en daarin een keuze maken.

In mijn geval: De eerste keer dat ik het merkte dat mijn schouder schokte, ik zat op school: Ik ervaar dat mijn schouder schokt, ik merk het op: schrik/angst! Tegelijk gaat er inwendig een deur op slot en de sleutel wordt weggegooid. Op het moment dat ik dit zou opmerken kan ik de sleutel oppakken en de deur open doen. Stilstaan bij de situatie: wat gebeurde er nu precies. Mijn schouder schokte en welke emoties ervaar ik nu in mijn lichaam? Door met aandacht hierbij te zijn kun je kiezen wat je nodig hebt. In mijn geval had ik er het beste aan gedaan om naar huis te gaan en overleggen met mijn ouders. Daarnaast was ik geschrokken en bang voor wat er komen zou. Ook dat is goed om te erkennen voor jezelf en jezelf ook de ruimte te geven even op adem te komen en opnieuw rust te vinden.

En jij, hoe reageer jij in moeilijke situaties?

Het onder ogen komen van een moeilijke situatie en de verantwoordelijkheid nemen geeft je de kans een keuze te maken, hoe klein die keuze soms ook is, er is altijd een keuze! ('Eva Edith Eger').

Wil je nog een blog lezen: De houdbaarheid van mijn leven, is een verhaal over zingeving.

Wil je informatie over de aandachttrainingen voor kinderen en ouders? Klik dan hier voor kinderen en hier voor ouders.