• darkblurbg
    Dé trainer en coach voor kind en ouders
    Mindfulnesstrainingen, Mindful opvoeden, blogs & Lezingen
  • darkblurbg
    Dé trainer en coach voor kind en ouders
    Mindfulnesstrainingen, Mindful opvoeden, blogs & Lezingen

De houdbaarheidsdatum van mijn leven…..

Gepubliceerd op: 13-06-2019

Artsen voorspelden jaren geleden dat ik rond mijn 50ste forse problemen kan verwachten met mijn hart. Destijds gaf het me hoop. Ik was 30 en had net mijn zus verloren. Zij had dezelfde ziekte en overleed op haar 29ste. Ik was bang dat ik de volgende zou zijn. Door haar dood had ik de behoefte aan duidelijkheid en die gaven artsen me, en hun prognose viel me erg mee. Ik had nog 20 jaar! Maar nu ben ik 45 en begin ik de druk te voelen: tik, tak….. nog 5 jaar en dan……..?

We zijn 15 jaar verder en nu heb ik, bijna dagelijks, ritmestoornissen en zijn er momenten bij dat ik me echt moe voel. Het laatste jaar lijkt dit steeds meer voor te komen. De nieuwe medicijnen werken eigenlijk niet voldoende maar het alternatieve medicijn is volgens mijn cardioloog ook niet echt een optie als je hart al aangedaan is, zoals de mijne.  Tik…Tak……. Af en toe bekruipt me het gevoel dat dit de eerste tekenen kunnen zijn van een pittige tijd die er, hoe dan ook, aankomt. Ik realiseer me ook dankbaar dat ik wel 45 jaar geworden ben en heb mogen leven. Ik leef al in reservetijd vanaf mijn 12e. Al die jaren, die heb ik maar mooi.

Wat ik me nu afvraag is of het anders was geweest als de arts niets had gezegd. Waarschijnlijk was ik na de dood van mijn zus angstiger gebleven. De duidelijkheid van de arts gaf mij ruimte om te leven, ook al was ik me heel bewust dat ook ik een zware ritmestoornis kan krijgen en bam…. Weg leven. I’ve been there, done that, alleen bleef ik 3x in leven. Mijn zus stierf. Die realiteit is er altijd, ook al heb ik nu een ICD die me kan klappen.

Nu de arts het wel heeft gezegd ervaar ik enige druk. Gedachten als: ‘ik kan het nu nog’ en ‘ik wil nog zo graag mensen en kinderen op weg helpen maar ook een opleiding doen’. Doordat de arts open is geweest over mijn houdbaarheid heb ik de luxe om een afweging te maken. Wat wil ik doen in mijn leven en wat is echt belangrijk voor me? Dit zijn vragen die ik mezelf nu kan stellen en beantwoorden. Ik kan kiezen wat ik doe met mijn leven en daar ben ik de arts dankbaar voor. Zo kan ik de beperkte tijd en energie die ik heb besteden aan de dingen die ik echt belangrijk vind.

Anderzijds kan ik artsen ook best verassen door langer in goede gezondheid te leven. Ik zie mezelf al als 70 jarige; piepend en steunend over de finish komen. Daar ga ik natuurlijk voor, hoewel ik oprecht hoop dat er in die jaren echt nog kwaliteit van leven zit. Artsen hebben veel kennis en ervaring maar een prognose geven is tegelijk ook lastig. Ik hoop dat de artsen die dit lezen dit in overweging nemen in de gesprekken met hun patiënten en dat dit onderwerp besproken wordt en niet verstopt en zeker niet gebagatelliseerd. Mij heeft het ruimte gegeven om mijn leven in te vullen met dingen die ik belangrijk vind en dankbaarheid voor het leven zelf.

Mindfulness heeft voor mij een belangrijke rol gespeeld in mijn leven en het leren omgaan met mijn ziekte en verlieservaringen. Doordat ik trainingen heb gevolgd, mediteer en docent ben geworden kan ik een stap terug zetten en kijken naar dat wat belangrijk is in mijn leven. Zonder dat ik door mijn emoties wordt meegesleept. Ik voel het verdriet, de druk en de verwarring en kan daar met liefde en begrip bij zijn. Door erbij te zijn ontstaat er ruimte en in deze ruimte kun je een keuze maken en richting geven aan je leven. 

Denk jij weleens na over je eigen leven? Je hoeft geen beperkte houdbaarheidsdatum te hebben om stil te staan bij wat jij belangrijk vindt in je leven en daar naar te leven. 

Wil je informatie over de aandachttrainingen voor kinderen en ouders? Klik dan hier voor kinderen en hier voor ouders.