• darkblurbg
    Dé trainer en coach voor kind en ouders
    Mindfulnesstrainingen, Mindful opvoeden, blogs & Lezingen
  • darkblurbg
    Dé trainer en coach voor kind en ouders
    Mindfulnesstrainingen, Mindful opvoeden, blogs & Lezingen

Busje komt zo....

Mindfulness, Groningen,
Gepubliceerd op: 24-06-2019

Ik was 21 jaar en mijn vriendin ging trouwen. Groot feest dus! Ik was daar met een vriendinnengroep van mijn opleiding. Mijn maatjes met wie ik heel veel tijd doorbracht en waarmee ik van alles vierde. Zo ook dit feest. Het was een feest waarbij flink gedanst werd. We hadden ontzettend veel lol en de meest hilarische nummers werden gedraaid, zo ook: ‘Busje komt zo’, van het duo Höllenboer. Ken je deze nog? Busje komt zo, busje komt zo…. Eventjes geduld nog want het busje komt zo………. Nou, ik ben ‘m nooit vergeten… en niet omdat het zo’n irritant nummer was….

Dat busje kwam een kwartier later met loeiende sirenes aanrijden. Na het ‘busje komt zo’, kwam ‘de vogeltjesdans’ en natuurlijk kon ik niet blijven zitten. We deden de dans ook precies zoals het hoorde en ik ging ALL THE WAY. Totdat het licht uitging, ik help riep en er niets meer was dan stilte…………..

 

Toen ik bijkwam liet ik voor mijn gevoel er een oerkreet uit: in werkelijkheid zei ik fluisterend tegen mijn stoere vriendin die over mij heen gebogen lag: “is niet goed… is niet goed”. Ik zeg stoer want deze vriendin had de moed om meteen tot actie over te gaan en mijn reddende engel te zijn. Ze deed wat ze moest doen, ze had oog voor mijn paniek toen ik bijkwam maar ondernam ook actie. De ambulancebroeders kwamen binnen en namen het over van mijn vriendin. Mijn ademhaling voelde schurend en er zat een olifant op mijn borst; zo zwaar was het. Ik was in paniek: “niet nog een keer, niet nog een keer (een hart stiltand)”. Tegelijk was ik ver weg en reageerde ik alleen als ze moeite deden om een antwoord te krijgen van me. Telkens zei ik: “is niet goed, is niet goed...” Achteraf denk ik dat ik heel bang moet zijn geweest. Ik kon ook helemaal niets. Ze moesten me de brancard op tillen. Met loeiende sirenes ben ik afgevoerd. Ook in de ambulance waren er zorgen (vertelde mijn vriendin later, ze reed mee naar het ziekenhuis). Ik reageerde amper en was ver weg. Constant duwde de ambulancebroeder mij: “wakker blijven Jolanda, niet gaan slapen, ook al ben je moe….” Ik voelde me verdoofd en staarde naar 1 plek: zijn kruis….. Later realiseerde ik me dit, hoe gênant.

Eenmaal aangekomen gingen de deuren van de ambulance open en werd ik eruit gereden. Een sterke windvlaag benam me de adem en maakte dat ik opeens weer ‘aanwezig’ was. Mijn andere vriendinnen stonden daar op me te wachten. Tegen die tijd begon ik weer dingen op te merken: “oh jee de bruiloft, die heb ik verpest, oh nee mijn vriendinnen zijn geschrokken en ik schaam me rot!”

Fysiek een wrak en veel ongemakkelijke gedachten bij mij en grote zorgen bij mijn vriendinnen. Aan dit feest kwam abrupt een eind. De volgende dag kwamen de bruid en bruidegom bij mij langs met een gigantisch boeket bloemen. Ik vertelde ze hoe rot ik me voor hun voelde en of ze het nog goed hadden kunnen afronden. Ze reageerden fantastisch. Mijn andere vriendinnen gaven me terug of ik ze alsjeblieft wilde betrekken bij mijn ziekte. Ze wisten het wel maar waren zeer onder de indruk, geschrokken en misschien zelfs wel boos omdat ik het zo bij mezelf hield. Zo kunnen ze niets voor mij betekenen.

Deze hele situatie schudde mijn hele leven weer op z’n kop. Het was bijna 10 jaar geleden dat ik mijn 1e hartstilstand had gehad. In die periode deed ik wat iedere struisvogel doet: mijn kop in het zand steken. Terwijl ik nu weet en ervaar hoe belangrijk het is de pijn, angst, de rauwheid en het schuldgevoel te voelen. Te erkennen dat het zwaar is en hier ruimte voor te maken. Jezelf onder ogen komen en compassie schenken.  Het heeft tijd gekost om me niet meer schuldig te voelen over de bruiloft. Tegelijkertijd gebeurt het niet nog een keer. Ik ga nu zitten of naar huis als het niet meer gaat. Dat is ook niet leuk maar altijd beter dan het busje voor laten rijden.

 

In mijn vorige blog had ik het over je automatische reactie op moeilijke momenten: vechten, vluchten of bevriezen. Wil je verder lezen daarover? Lees dan de blog: Wat doe jij bij onweer?

#mindfulness #injekracht #zingeving #positiefdenken #chronischziekzijn

Wil je informatie over de aandachttrainingen voor kinderen en ouders? Klik dan hier voor kinderen en hier voor ouders.

De illustratie deze week is getekend door Maren van 11. Te vinden op insta: Maren_tekent